ย ๐๐ฒ๐ ๐ฝ๐ฎ๐๐ฟ๐ผ๐ผ๐ป ๐๐ฎ๐ป ๐ฑ๐ผ๐ผ๐ฟ๐ด๐ฎ๐ฎ๐ป Je weet dat het niet meer werkt.Toch ga je door. Omdat stoppen voelt als opgeven.Omdat veranderen voelt als falen.Omdat wat je altijd deed, toch moet werken als je het maar harder probeert. Dit is eenโฆ
ย ๐๐ฒ๐ฒ๐ด ๐๐๐ฐ๐ฐ๐ฒ๐ Ik heb leiders gesproken die alles bereikten wat ze zich voorstelden.En toch zeiden: “Is dit het dan?” Ze hadden de functie. Het salaris. De erkenning.Maar vanbinnen was het stil. Of erger: leeg. Dit is geen ondankbaarheid.Dit isโฆ
ย ๐๐ฒ๐ ๐๐ฒ๐ฟ๐๐ฐ๐ต๐ถ๐น ๐๐๐๐๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฟ๐๐ธ ๐ฒ๐ป ๐๐๐ฟ๐ฒ๐๐ Leiders kunnen druk aan.Maar stress ontstaat wanneer de druk geen betekenis meer heeft. Druk is concreet. Het zijn deadlines, verantwoordelijkheden, verwachtingen.Stress is diffuus. Het is het gevoel dat je niet meer weet waaromโฆ
ย ๐ง๐ฟ๐ฎ๐ป๐๐ถ๐๐ถ๐ฒ ๐ฎ๐น๐ ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ฑ๐ถ๐ด๐ต๐ฒ๐ถ๐ฑ Er is een moment waarop de richting die je altijd volgde, niet meer klopt.Niet omdat je iets fout deed. Maar omdat je veranderd bent. Het kompas dat je jaren begeleidde, wijst niet meer naar wat voorโฆ