Vertrouwen in het proces

Vertrouwen in het proces

Het moeilijkste aan transitie is niet de verandering zelf.
Het is het vertrouwen in het proces.

Vertrouwen dat het goed komt, ook al weet je niet hoe.
Vertrouwen dat er een weg is, ook al zie je die nog niet.
Vertrouwen dat je kunt loslaten, ook al weet je niet wat komt.

En dat vertrouwen is moeilijk.
Vooral voor mensen die gewend zijn aan controle.

Want controle geeft zekerheid.
Of in ieder geval de illusie van zekerheid.

Je weet wat er gebeurt als je A doet.
Je kunt inschatten waar B toe leidt.
Je hebt overzicht, richting, voorspelbaarheid.

Maar transitie vraagt om iets anders.

Transitie vraagt om loslaten van controle.
Om bewegen zonder te weten waar je uitkomt.
Om stappen zetten terwijl de weg zich vormt onder je voeten.

En dat voelt als vrije val.
Niet omdat het gevaarlijk is.
Maar omdat het onbekend is.

En in dat onbekende moet je vertrouwen vinden.

Niet het vertrouwen dat alles goed komt zoals je het wilt.
Maar het vertrouwen dat het proces je brengt waar je moet zijn.

Dat vertrouwen is geen passiviteit.
Het is geen afwachten of hopen.

Het is een actieve keuze.

De keuze om te bewegen, ook zonder alle antwoorden.
De keuze om te voelen, ook al is het ongemakkelijk.
De keuze om aanwezig te zijn, ook al weet je niet waar het naartoe gaat.

En in die aanwezigheid ontstaat het pad.
Niet vooraf. Maar onderweg.

Stap voor stap.
Verschuiving voor verschuiving.
Moment voor moment.

Het pad ontvouwt zich niet omdat je het plant.
Het pad ontvouwt zich omdat je beweegt.

En dat bewegen—dat durven bewegen zonder te weten—dat is waar
vertrouwen uit bestaat.

Niet uit zekerheid over de uitkomst.
Maar uit vertrouwen in het proces.

Het proces dat al duizenden voor jou hebben doorlopen.
Het proces dat altijd leidt naar waar je thuishoort.

Als je het maar durft te vertrouwen.